करगणीपासून सहा किलोमीटर अंतरावर असलेल्या बाळेवाडी फाट्यावर एक वृद्ध आजी उन्हात वाकून गाडीला हात दाखवत उभ्या होत्या. बाळेवाडी हे आटपाडी तालुक्यातील दुर्गम गाव असून, तिथे एसटी बसची सोय नसल्याने ग्रामस्थांना खाजगी वाहनांचा किंवा लिफ्टचा आधार घ्यावा लागतो. बाळेवाडीच्या दिशेने जात असताना विद्याताईंनी आपली गाडी थांबवली आणि आजींना सन्मानाने गाडीत बसवले.
माझ्या मुलीसारखी धावून आलीस गं!
गाडीत बसल्यावर आजींनी गप्पांना सुरुवात केली. "मघापासनं लय गाड्यांस्नी हात केलं वं, पर कुणी बी थांबवली न्हाय... तुमी माझ्या मुलीसारखी धावून आला वं," असे म्हणताना आजींच्या डोळ्यांत कृतज्ञतेचे भाव होते. करगणीचा बाजार करून त्या घराकडे निघाल्या होत्या. गप्पांच्या ओघात आजींचे घर आले. वय झाले तरी तीक्ष्ण नजर असलेल्या आजींनी लांबूनच आपले घर ओळखून गाडी थांबवायला सांगितली. *"तो आशीर्वाद आणि दाटलेला कंठ...*
गाडीतून उतरताना आजींनी आपल्या सुरकुतलेल्या हातांनी विद्याताईंना स्पर्श केला आणि म्हणाल्या, "माझा पायगुण लय चांगला हाय बघा.. तुमचं लय चांगलं होईल, हिच्यापेक्षा मोठी गाडी घेचाल!" आजींचे हे साधे पण काळजातून आलेले शब्द ऐकून विद्याताईंचा कंठ दाटून आला. आजींनी मोठ्या मायेने चहा पिण्यासाठी घरी बोलावले, मात्र कामाची घाई असल्याने विद्याताईंनी पुढच्या वेळी येण्याचे आश्वासन दिले.
*गाडीला माणुसकीचा ब्रेक लागणारच!*
गाडी पुढे निघाल्यावरही आरशातून आजी डोक्यावरचा पदर सावरत आशीर्वाद देताना दिसत होत्या. या अनुभवाबाबत बोलताना विद्याताई म्हणाल्या की, "उद्या आपल्याकडे मोठी पदे किंवा मोठी गाडी आली, तरी अशा गरजूंना पाहून आपल्या गाडीला माणुसकीचा ब्रेक लागणारच. आजींचे ते शब्द आणि तो स्पर्श कोणत्याही मोठ्या पुरस्कारापेक्षा मोलाचा आहे.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा